Liczba pojedyncza służy w języku angielskim do mówienia o nie więcej niż jednej rzeczy czy osobie. Pod tym względem języki polski i angielski są bardzo podobne - obydwa dysponują zestawem środków gramatycznych, który pozwala konsekwentnie odróżnić liczbę mnogą od pojedynczej. Angielszczyzna jest tutaj nawet znacznie mniej skomplikowana niż język polski.
Pojęcie liczby pojedynczej (\"singular\") stosuje się w języku angielskim jedynie do niektórych części mowy: rzeczowników (np. \"friend\" \'przyjaciel\'), zaimków osobowych (np. \"he\" \'on\') i czasowników (np. \"sing\" \'śpiewać\'). Niektóre słowa - zaimki i niektóre rzeczowniki - mają to do siebie, że występują tylko w liczbie pojedynczej (np. \"she\" \'ona\', \"gold\" \'złoto\'), inne natomiast odmieniają się ze względu na kategorię liczby, tzn. mają swoje formy zarówno w liczbie pojedynczej (np. \"girl\" \'dziewczyna\', \" (she) sings\" \'(ona) śpiewa\'), jak i w liczbie mnogiej (np. \"(two) girls\" \'(dwie) dziewczyny\', \"(they) sing\" \'(oni/one) śpiewają\'). W języku angielskim należy pamiętać o liczbie pojedynczej głównie dlatego, że podmiot i orzeczenie (główny czasownik w zdaniu) muszą się co do niej zgadzać.
Istnieje pięć podstawowych zaimków osobowych w liczbie pojedynczej:
Zaimek osobowy
\"I\" \'ja\' - zawsze pisane dużą literą (\"me\" \'mnie\', \'mi\')
\"you\" \'ty\'
\"he\" \'on\' (\"him\" \'go\', \'mu\' itp.)
\"she\" \'ona\' (\"her\" \'ją\' \'jej\' itp.)
\"it\" \'ono\', \'to\'; \'je\', \'nim\' itp.
Uwaga: \"you\" znaczy również \'wy\', czyli jest także zaimkiem drugiej osoby liczby mnogiej.
Rzeczowniki w liczbie pojedynczej odnoszą się do jednego konkretnego egzemplarza jakiejś policzalnej kategorii (np. \"pencil\" \'ołówek\'), do jedynego nosiciela imienia własnego (np. \"York\" \'miasto York\') lub do jakiegoś rodzaju substancji czy pojęcia ogólnego w przypadku rzeczowników niepoliczalnych (np. \"flour\" \'mąka\' czy \"compassion\" \'współczucie\').
Rzeczownik w liczbie pojedynczej łączy się w zdaniu z czasownikiem w liczbie pojedynczej, co uwidacznia się wyraźnie tylko w trzeciej osobie - w czasie teraźniejszym prostym (patrz przykład (1)) oraz w czasach teraźniejszym uprzednim i teraźniejszym uprzednim ciągłym (z czasownikiem pomocniczym \"have\", który w trzeciej osobie liczby pojedynczej przybiera formę \"has\" - patrz przykład (2); por. CZAS TERAŹNIEJSZY UPRZEDNI, CZAS TERAŹNIEJSZY UPRZEDNI CIĄGŁY). W innych osobach, czasach i trybach nie ma żadnej różnicy między formami czasownika w liczbie pojedynczej i mnogiej - nie powstaje też zatem problem zgody gramatycznej między podmiotem a orzeczeniem.
(1) My neighbour speaks three languages: Hebrew, Italian and English.
Mój sąsiad mówi trzema językami: hebrajskim, włoskim i angielskim.
\"neighbour\" (rzeczownik \'sąsiad\') › \"speaks\" (czasownik \"speak\" \'mówić\' + końcówka trzeciej osoby liczby pojedynczej \"-s\")
(2) He has lived in England all his life.
Mieszkał w Anglii przez całe swoje życie.
\"he\" (zaimek \'on\') › \"has lived\" (\"has\" - czasownik \"have\" w trzeciej osobie liczby pojedynczej + forma \"lived\")
Jeśli w dalszej części wypowiedzi chcemy odwołać się do tego samego, co wskazaliśmy wcześniej przy pomocy rzeczownika w liczbie pojedynczej, sięgamy po odpowiedni zaimek w liczbie pojedynczej, np.:
(3) We can solve the puzzle by tracing it back to the Greek original.
Możemy rozwiązać tę zagadkę, odnajdując ją już w greckim oryginale.
\"the puzzle\" (rzeczownik \'zagadka\') › \"it\" (zaimek \'ono, to\')
Uwaga! W języku angielskim kategoria rodzaju funkcjonuje inaczej niż w polskim (jest oparta na znaczeniu, nie na gramatyce) i dlatego zaimki osobowe \"he\" i \"she\" odnoszą się zasadniczo tylko do ludzi, a \"it\" - do wszystkiego innego (por. RODZAJ GRAMATYCZNY).
Niektóre rzeczowniki - np. \"data\" (\'dane, np. naukowe\') czy \"statistics\" (\'statystyka\') mają dość niejasny status co do liczby (por. LICZBA MNOGA - RZECZOWNIKI NIETYPOWE).
Czasownik zmieniają swoją formę w liczbie pojedynczej tylko w trzeciej osobie czasu teraźniejszego (np. \"she stays at home\" \'ona zostaje w domu\'). Do formy podstawowej czasownika dodaje się wtedy końcówkę \"-s\" lub jej wariant \"-es\" (w zależności od tego, jak kończy się sam czasownik - ilustruje to poniższe zestawienie).
Zakończenie czasownika w formie podstawowej
\"-sh\", \"-ch\",
\"-s\", \"-x\" lub \"-z\"
Końcówka trzeciej osoby liczby pojedynczej
\"-es\"
Przykłady
\"blush\" \'rumienić się\'
(4) A boy blushes.
Chłopiec się rumieni.
Zakończenie czasownika w formie podstawowej
\"-y\"
Końcówka trzeciej osoby liczby pojedynczej
\"-ies\"
Przykłady
\"spy\" \'szpiegować\'
(5) This policeman spies on me.
Ten policjant mnie szpieguje.
Inne zakończenia
Końcówka trzeciej osoby liczby pojedynczej \"-s\"
Przykłady
\"swim\" \'pływać\'
(6) She swims 20 lengths every morning.
Ona przepływa basen 20 razy każdego rana.
\"care\" \'troszczyć się\'
(7) All he cares about is himself.
Wszystko, o co się troszczy, to on sam.
Ucząc się języka angielskiego, należy zwrócić szczególną uwagę na właściwe użycie występujących niezwykle często czasowników posiłkowych \"do\" i \"have\" (w trzeciej osobie przyjmują one formę \"does\" i \"has\"):
(8a) Does he work full-time?
Czy on pracuje na pełnym etacie?
(8b) *Do he work full-time?
(9a) Charles has been courting her for more than a year now.
Charles zaleca się do niej już od ponad roku.
(9b) *Charles have been courting her for more than a year now.
(10a) Where do your parents live?
Gdzie mieszkają twoi rodzice?
(10b) *Where does your parents live?
| Komentarze | | | | | | | 30.09.2007. | |    | | | | |  jakub.bienias |
| | | | 04.09.2007. | | JA NIE WIEM JAK MAM SIE ZA TO ZABRAC  | | | | | KAILA |
| | | | 04.09.2007. | |  | | | | | KAILA |
|
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze. Zarejestruj się lub zaloguj. |
![[OK]](dodatki/des1005/btn_ok.png)
Gramatyka angielska 
